Ik besta
Mijn leven voelde vernietigend
Een verrot lot tot van binnen
Met de dood in mijn ogen
Als een vale schaduw van schimmen
Pijn was mijn dagelijks gevoel
Achtervolgt door schuldgevoel
Door de eeuwenlang komende stilte
Gewichtloos en zwevend over een kale vlakte
Door puin en zacht geruis
Als een dagelijks feit
Is eenzaamheid het juiste woord
Weerspiegelend in de dieptes van mijn hart
Blozend van ellende
was ik overrompeld door verdriet
Trok ik gejaagd verder
Hoopte ik op verzoening
Tot in het reine
Was ik vergezeld door achterdocht
doodsangst als mijn vriend en vijand
Een veilige haven
Een groots verlangen
Waar een woelig verleden
Kan komen tot rust en ommekeer
Kwam na de vormloosheid
De ommekeer van de staat van
Vermoeidheid weer naar lust
Voelde het alsof mijn gebed was gehoord
Ik voelde weer dat ik bestond
Reactie plaatsen
Reacties